ผู้เยี่ยมชม เริ่มนับ 12/07/2548 ปรับปรุงเมื่อ

| ผลประกวดตะเกียง 10 | ครูวิจารณ์เรื่องตะเกียง 10 |

ขอให้เหมือนเดิม โดย S.Udakarn(๑๐)	ข้าพเจ้าลืมตาขึ้น. โลกที่เห็นมืด แต่ยังมีแสงสว่างส่องเป็นจุดๆ เหนือศีรษะ เข็มยาวนาฬิกาเดินช้ากว่าที่คาด การรอคอยดำเนินมานานเพียงใดแล้ว ปฏิกิริยาของผู้ชมย่อมแสดงผลให้เห็น บางคนบ่นพึมพำอย่างเสียไม่ได้ บ้างนั่งสัปหงก ส่วนเสียงเดียวในที่แห่งนี้มาจากกลุ่มผู้ชมสาวอีกฝั่งที่นั่ง ข้าพเจ้าหันกลับไปยังม่านสีแดงเลือดหมู ชายผ้าโบกไหวตามแรงลม แต่ไม่มีทีท่าว่าจะเลื่อนเปิด ... กระดาษแผ่นนั้นอยู่บนตัก หยิบมันขึ้นมา เรื่องย่อและรายชื่อผู้แสดงปรากฏอยู่บนกระดาษมันวาบนั้น ข้าพเจ้าจำมิได้แล้วว่าอ่านกระดาษแผ่นนี้เป็นครั้งที่เท่าใดเมื่อนั่งลงบนเก้าอี้ กระทั่งกาลล่วงผ่านมายังปัจจุบันขณะ ความเคลื่อนไหวใดที่หวังว่าจะได้เห็น -ได้รับชม กลับเงียบหายไปราวกับถูกลวง-ข้าพเจ้าจ้องกระดาษแผ่นนั้น โดยเฉพาะที่หัวเรื่อง “พวกเขายังมีชีวิต...” เป็นคำเปรยสั้นที่กินความหมายลึกซึ้ง ข้าพเจ้าอ่านทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อจดจำ และจารึกไว้ในจิตใจ อ่านทั้งเรื่อง
พรสามประการ โดย โยทะกา(๙)	ไอ้เบี้ยว ไอ้ดำ ไอ้เป๋ สามชื่อนี้เป็นที่เรียกขานของชาวบ้าน ละแวกศาลเจ้าแห่งนี้ ซึ่งเขาเหล่านั้นไม่ได้สำเหนียกเลยว่า มันทำร้ายจิตใจดวงน้อยๆของผมมากน้อยแค่ไหน เบี้ยวเหรอพิโธ่ก็แค่จมูกผมมันไม่รักดีแทนที่จะตั้งตรงบนสันกลับทำมุมเอียงซ้ายกับใบหน้าซะอย่างนั้น ดำเหรอ โธ่ๆๆกับอีแค่ตัวผมผิวคล้ำเกินไปหน่อยแบบว่า ตกใต้ถุนยามค่ำคืนมองหาผมไม่เจอ ยกเว้นจะส่องไฟดู เป๋เหรอเชอะก็ขาผมมันไม่รักดีไม่ยอมสามัคคีเดินพร้อมเพียงอย่างคนอื่นเขานี่ขอรับจะให้เดินตรงๆอย่างชาวบ้านชาวช่องได้อย่างไง ความจริงชื่อผมก็ออกจะไพเราะเสนาะหู แถมเท่ออกชื่อเดียวกับพระเอกเรื่องโหมโรงเลยทีเดียวจะต่างกันก็แค่เขาโอ อนุซิตแต่ผมมันป๋องอนุซิตก็แค่นั้นเองแต่ชาวบ้านแถวนี้เขาไม่ยอมเรียกกัน เรียกแต่เบี้ยว ดำ เป๋นี่ล่ะนึกแล้วก็น่าน้อยใจนี่นะผมคิดเล่นๆถ้ามีเงินจะไปทำศัลกรรมทำหน้าหล่อแบบเจโซวพระเอกนักร้องเกาหลีให้รู้แล้วรู้แรดไป อ่านทั้งเรื่อง
....โรงฝึก... โดย พุดพิชญา(๘)	“ไม่ล่ะค่ะแม่ หนูไม่ไปเล่นละครเวทีให้มูลนิธิที่แม่ไปทำอยู่ด้วยหรอก” ฉันตอบมารดาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ได้มีปฏิกิริยาขัดแย้งหรือไม่พอใจทางน้ำเสียงแต่อย่างใด ในขณะที่นั่งไขว่ห้างหลังพิงพนักโซฟานุ่ม พลางยกมือสองข้างที่เพิ่งทาเล็บด้วยสีฉูดฉาดขึ้นมาเป่าเบา ๆ สลับข้างไปมา อาจเป็นความโชคดีของฉัน ที่เกิดมาหน้าตาสวย รูปร่างสมส่วน ทำให้อนาคตดาราดาวรุ่งอย่างฉันกำลังจะก้าวไปได้ด้วยดี มันเกิดจากความบังเอิญเมื่อปีที่แล้วแท้ ๆ ที่เพื่อนฉันลากฉันเข้าไปสมัครงานกับโมเดลลิ่งแห่งหนึ่งที่กำลังประกาศรับสมัครนักแสดงตัวประกอบ ซึ่งก็เป็นความโชคดีของฉันอีกที่ตอนนั้นมีดีกรีความเป็นดาวมหาวิทยาลัยพ่วงไปด้วย เลยทำให้ฉันเป็นที่น่าสนใจมากกว่าคนอื่นจนในที่สุดฉันก็ได้รับบทเด่นโดยไม่ได้ตั้งใจ และได้กลายเป็นดาราดาวรุ่งไปในที่สุด อ่านทั้งเรื่อง
พันธุกำบัง โดย ภู(๗)	มันยากจะทำใจนะ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าต้อหินของผมนี้เป็นโรคทางพันธุกรรม ผมคิดตลอดเวลาว่าผมจะยอมรับกับมันได้ เหมือนกับแม่ที่ตาบอดสนิทมาสิบกว่าปีแล้ว แต่พอดวงตาข้างซ้ายของผมเริ่มบอดสนิท จนเหลือแต่ภาพมัวๆ ในตาข้างขวา และผมกำลังจะต้องลาออกจากงานประจำ ผมกลับไม่อยากจะยอมรับความจริงอันนี้ขึ้นมา ผมกำลังจะสูญเสียงาน รายได้ และการมองเห็นไปพร้อมๆ กัน ต่อจากนี้ชีวิตจะอยู่อย่างไร? ผมทำบุญเกี่ยวกับดวงตามามาก ผมบริจาคช่วยเหลือทุกองค์กรเกี่ยวกับคนตาบอด ผมให้ทานแก่วณิพกไม่เคยขาด ผมบริจาคร่างกายรวมถึงดวงตาของผมให้กับโรงพยาบาลศิริราช เวลากินปลา ผมก็ไม่แคะกินตาปลาเหมือนที่ชอบกินตอนเป็นเด็ก ทั้งหมดนี้หวังให้ผลบุญได้ส่งถึงผมเพื่อพ้นเคราะห์กรรมพันธุ์ พอถึงวันนี้ ก็รู้แล้วว่าทุกอย่างที่ทำมามันไม่ได้ช่วยให้ผมหนีความจริงเรื่องต้องเป็นคนตาบอดไปได้เลย อ่านทั้งเรื่อง
ชีวิต..ไม่สมบูรณ์แบบ โดย ส.บุญเรือง(๖)	ฉันโชคดีที่ได้เกิดมาบนโลกที่สวยงามใบนี้ โชคดีที่ได้เกิดมาในประเทศไทย ดินแดนที่สงบสุขภายใต้ร่มเงาของพระพุทธศาสนา โชคดีที่ได้เกิดมาเป็นคนไทยที่โอบอ้อมอารีเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อผู้คนทุกชาติทุกศาสนา โดยไม่แบ่งชั้นวรรณะ โชคดีที่ได้เกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่น อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งพ่อแม่และน้องสาว โชคดีที่ได้อยู่ในครอบครัวที่มีถึงสามรุ่น คือรุ่นยาย รุ่นพ่อแม่และรุ่นของฉันกับน้อง ได้รับการถ่ายทอดวัฒนธรรมประเพณีไทยที่ดีงามจากรุ่นสู่รุ่น แต่...ในความโชคดี ก็ยังมีโชคร้ายอยู่บ้าง และฉันก็เหมือนทุกคนที่เกิดมา คือ มีฝัน...แต่ฝันจะเป็นจริงหรือไม่ คงไม่มีใครตอบได้ แม้แต่ตัวเอง อ่านทั้งเรื่อง
พิการชั่วคราว โดย ปิยาภา(๕)	เป็นเพราะความซุ่มซ่ามของนังแจ๋นแท้ๆที่ทำให้ฉันต้องกลายเป็นคนพิการ! ความจริงส่วนหนึ่งมันก็เป็นเพราะความซุ่มซ่ามของฉันด้วยเหมือนกันที่ดันทำโทรศัพท์มือถือตกลงพื้น ในจังหวะที่ก้มลงไปหยิบนังแจ๋นก็เดินออกมาจากห้องชงกาแฟพอดี มันอ้างว่าไม่เห็นเพราะขอบโต๊ะบังเลยชนเข้ากับบั้นท้ายอันงอนงามของฉันในขณะที่กำลังโก้งโค้งเข้าให้ ก็หัวทิ่มน่ะซิคะ อารามตกใจทำให้ยื่นแขนขวาออกไปค้ำพื้นเอาไว้ด้วยสัญชาตญาณ ได้ยินเสียงดังเป๊าะพร้อมกับเจ็บจี๊ดจากแขนขึ้นมาถึงสมองจนน้ำตาเล็ด อ่านทั้งเรื่อง
หนึ่งคำในความทรงจำ โดย โยทะกา(๔)	“คิดอะไรอยู่เหรอ” คำถามดังขึ้นพร้อมร่างของเพื่อนสนิทที่ปรากฏขึ้น “เปล่านี่” ผมตอบ “มีเรื่องไม่สบายใจอีกล่ะซิ เรื่องนั้นหรือเปล่า” “วิวสวยดีนะ” ผมเสไปเรื่องอื่นไม่ยอมตอบคำถามประโยคนั้น “เฮ๊ย” ไม่ได้ถามนี่หว่าว่าวิวสวยหรือเปล่าไม่ต้องเส “เฮ้อ” ผมแอบถอนหายใจ “มึงหนีปัญหาตลอดไปไม่ได้หรอกเพื่อน” “ถามใจตัวเองเหอะ ว่าอยากหนีหรือจะหันหน้าไปสู้กับมัน” “แต่มันก็ดีไม่ใช่เหรอปราณ ที่เรื่องมันจบแบบนี้” อ่านทั้งเรื่อง
คความพิการที่ล้มเหลว โดย ภู(๓)	ผมไม่เคยเชื่อว่าพระเจ้ามีอยู่จริง เพราะผมคงต้องรู้สึกเป็นศัตรูกับพระองค์แน่ๆ หากพระองค์กำหนดชะตาแบบนี้มาให้ผม ผมจำไม่ได้ว่าตอนเด็กผมเริ่มหัดคลานอย่างไร แต่เมื่อถึงช่วงวัยเรียน เพื่อนๆ ที่โรงเรียนต่างก็เรียกผมว่า “ไอ้ลูกตุ้ม” ขนาดครูที่โรงเรียนบางทีก็ยังเรียกผมอย่างนั้น มันมาจากท่าเดินของขา 2 ข้างที่ตั้งวงไม่เท่ากันของผมนั่นแหละ พวกเขาชอบว่าวงขามันเหวี่ยงตัวผมโยกไปมาเหมือนลูกตุ้มนาฬิกา การเป็นไอ้ลูกตุ้ม ทำให้ผมเป็นตัวตลกขบขันของเพื่อนๆ ทุกครั้งที่เดินออกไปทำกิจกรรมหน้าชั้นเรียน นั่นเป็นภาพเล็กๆ ในความทรงจำที่ปะติดปะต่อมาจากวงขาอาภัพของผม หลายคนว่าเป็นแบบผมก็ดีที่ไม่ต้องติดทหาร ผมจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เมื่อทหารเกณฑ์เขาเป็นกันแค่ 2 ปี ทหารอาชีพก็เป็นไปจนอายุเกษียณ แต่ความพิการของผมนี่สิ มันเป็นไปจนตาย ให้เลือกเป็นอะไรก็ได้ในโลกที่คนปรกติไม่อยากเป็นกัน ผมพร้อมแลกกับความเป็นคนพิการของผมได้เสมอ “ไอ้ลูกตุ้ม พิการแบบเอ็งเป็นโจรก็ยังลำบากเลย” เพื่อนไม่หวังดีสบประมาทผมเอาไว้ อ่านทั้งเรื่อง
า ฝันร้าย โดย เลบง (๒)	เสียงอะไรบางอย่างที่ดังคล้ายๆ เสียงพัดลมตัวเก่าครางครืดคราดคร่ำครวญอยู่ข้างหู มาพร้อมกับสายลมประดิษฐ์ที่ร้อนอบอ้าวอย่างน่ารำคาญ ประสาทการรับรู้ของผมค่อยๆ ประติดประต่อจนชัดเจนขึ้นทีละเล็กละน้อย จนได้ยินเสียงของคนแก่สองคนที่ผมคุ้นเคยมาแต่น้อยคุ้มใหญ่ ...ผมยังไม่สามารถจับใจความการสนทนาของท่านทั้งสองได้อย่างชัดเจนนัก รู้เพียงแต่ว่าในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความกังวลใจ แลห่วงใยเป็นอย่างยิ่ง สายตาที่รางพร่าเลือนค่อยๆ ปรับการมองเห็นจนคุ้นเคย จึงรู้ว่าตัวเองอยู่ในห้องรับแขกของบ้านหลังเดิม ที่เดี๋ยวนี้ใช้เก็บเครื่องเรือนเก่าเสียมากกว่าใช้ประโยชน์ในการอื่นๆ ...นี่ผมฝันร้ายอีกแล้วหรือนี่ ผมฝันเห็นภาพในลักษณะนี้มาหลายครั้งแล้ว ในฝันนั้นผมนอนอยู่บนเตียงนอนของตัวเอง แต่เตียงนั้นกลับตั้งอยู่ในห้องรับแขก โดยมีผู้คนมากมายทั้งญาติ และเพื่อนๆ ผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาทักทาย บางคนที่เป็นญาติผู้ใหญ่ยกมือขึ้นลูบหัวลูบหูแล้วพร่ำบ่นอะไรบางอย่างที่ผมฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง เพื่อนบางคนก็มายืนดูหน้าผมด้วยสีหน้า และแววตาที่บ่งบอกถึงความเศร้า และสงสารอย่างจับใจ อ่านทั้งเรื่อง

สาวน้อยผู้พิการ
โดย เลบง(๑)

โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมเลย หลายชีวิตเกิดมาเพียบพร้อมสมบูรณ์ไปซะทุกอย่าง ทั้งรูปร่างหน้าตา แลฐานะ แต่กับอีกบางชีวิตท่านให้มาอย่างเสียมิได้ บ้างก็ขาดบ้างก็เกิน เช่นเดียวกับตัวหนู พระเจ้าช่างอยุติธรรมกับหนูนัก ท่านให้เกิดมาแล้วเหตุใดให้มาแต่จิตใจ แต่กลับไม่ให้ร่างกายที่สมบูรณ์เพรียบพร้อมเหมือนกับเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ เล่า
ตลอดเวลาตั้งแต่เด็กหนูต้องกลายเป็นที่เกลียดชังของพ่อ กับ แม่ ท่านกล่าวหาว่าเป็นตัวซวยเป็นเสนียดจังไรของบ้านที่สร้างความอับอายแก่ผูคนในหมู่บ้าน หนูจึงไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากท่านทั้งสองมากนัก พี่น้องคนอื่นๆ ได้ไปเรียนหนังสือที่โรงเรียน ได้เสื้อผ้าชุดใหม่ๆ ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากพ่อแม่เป็นอย่างดี แต่หนูกลับต้องออกมาเลี้ยงควายอยู่กับบ้าน เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ก็ต้องรอรับของเหลือเดนจากพี่น้อง สี่ปีมาแล้วที่หนูหนีออกมาจากบ้านตั้งแต่อายุ ๑๔ ต้นๆ หนีมาด้วยความเจ็บช้ำน้ำใจเป็นยิ่งนัก โดยตั้งใจเอาไว้ว่าถ้าชาตินี้ไม่มีร่างกายที่สมบูรณ์เพียบพร้อม จะไม่กลับไปเหยียบบ้านอีกเลย อ่านทั้งเรื่อง

ดูโครงการ1-9 คลิกที่นี่